In de Verenigde Staten worden docenten steeds vaker geconfronteerd met uitdagingen die voortvloeien uit het gebruik van kunstmatige intelligentie door studenten. Mark Massaro, een docent Engelse compositie aan de Florida Southwestern State College, heeft de impact van deze technologie van dichtbij meegemaakt. Sinds de opkomst van AI-tools zoals ChatGPT, die vrij beschikbaar zijn, is het aantal gevallen van geautomatiseerd bedrog in het hoger onderwijs aanzienlijk toegenomen.
In Massaro’s klassen zijn er vaak meerdere studenten die papers inleveren die verdacht veel op AI-gegenereerde teksten lijken. Terwijl hij in het verleden op AI-detectiesoftware vertrouwde, heeft de onbetrouwbaarheid van deze tools en privacybezwaren van de school hem ertoe gedwongen om op zijn eigen beoordelingsvermogen te vertrouwen. Hij heeft een lijst samengesteld met kenmerken die erop wijzen dat een tekst mogelijk door AI is geschreven.
Een opvallend kenmerk is het overmatig gebruik van em-dashes. Massaro merkt op dat studenten die dergelijke essays inleveren vaak niet weten hoe ze deze leestekens zelf kunnen invoegen, wat een duidelijke aanwijzing is dat zij niet de eigenlijke auteurs zijn. Daarnaast vertonen AI-gegenereerde teksten vaak een gebrek aan alinea-inspringingen, wat afwijkt van de gebruikelijke academische schrijfstandaarden.
Een ander teken van AI-inmenging is de combinatie van perfecte grammatica met oppervlakkige inhoud. Hoewel sommige studenten van nature goede schrijvers zijn zonder veel diepgang, valt het op dat AI-gegenereerde teksten vaak uniforme zinnen en alinea’s hebben, met een mechanisch ritme en een overdreven formele toon die ongewoon is voor studentenwerk.
Verder wijst Massaro erop dat het ontbreken van een conceptgeschiedenis, of het niet deelnemen aan het schrijfproces in de klas, een rode vlag kan zijn. Studenten die AI gebruiken, kunnen ook ongebruikelijke woordenschat in hun teksten hebben, wat niet overeenkomt met hun eerdere werk of discussies in de klas.
Bij persoonlijke reflectieopdrachten merkt Massaro op dat AI-gegenereerde teksten vaak abstract blijven, in tegenstelling tot teksten die persoonlijke ervaringen bevatten. Studenten die daadwerkelijk hun eigen ervaringen beschrijven, voegen vaak unieke details toe die een AI niet zou kunnen bedenken.
Soms zijn studenten zo onvoorzichtig dat ze promptinvoer van de chatbot in de ingeleverde essays laten staan. Daarnaast kan het voorkomen dat de citaties in de teksten onjuiste of verzonnen informatie bevatten, wat resulteert in veel extra werk voor docenten die de bronnen proberen te verifiëren.
Het confronteren van studenten met verdenkingen van fraude blijft lastig, maar volgens Massaro geven schuldige studenten vaak toe of reageren ze niet op zijn e-mails. Onschuldige studenten protesteren meestal, en Massaro is geneigd hen te geloven.
Massaro ziet de opkomst van AI-schrijfprogramma’s als een bedreiging voor de ontwikkeling van de intellectuele en creatieve identiteit van studenten. In een tijd waarin studenten hun eigen stem zouden moeten vinden, nemen AI-algoritmen die rol over, aldus de docent. De verschuiving naar geautomatiseerde schrijfhulp roept belangrijke vragen op over de toekomst van onderwijs en de rol van technologie daarin.